EERDERE BLOGS

IN HET GEVANG

21 januari 2021

BRONCKHORSTER RAMSES

14 januari 2021

AKITA OP STRAAT

7 januari 2021

ZEBRAHOOFD IN HET GLAS

7 januari 2021

BLOG: DE EERSTE KEER

Ik ga vertellen over mijn eerste keer. Die was namelijk nogal spannend, onverwachts en vrij heftig. Ik had al een paar maanden ervaring opgedaan door te zien hoe anderen het deden, maar ik moest het vooralsnog bij mijn eigen werk houden. Totdat op een avond er een collega uitviel... je snapt toch wel dat ik het over mijn werk als barkeeper had?'


Ik werkte in de Elegast. Voor de nieuwgedienden onder ons; de tofste kroeg die Deventer bij mijn weten heeft gehad. Onder de grond, een lange kelder met in het midden een bar en achterin een dansvloer. Rondom beiden waren wat zitjes tegen de muur gedrukt. Via een trap aan de voorkant kwam je binnen. Bij de garderobe was ik op zaterdag aan het werk en via een gang kwam je dan de kroeg binnen waar op vrijdag en zaterdag gedanst en gedronken werd op de lekkerste gitaarpop.


Op donderdag waren er optredens, de zogenoemde undercovers die je kent van café De Hip tegenwoordig. We zaten in het tweede seizoen ervan. Het eerste had ik zelf veelvuldig bezocht en ergens tijdens dat eerste jaar solliciteerde ik naar een baantje in het café. Dat baantje werd gardeobe-jongen nr. 2... ik mocht de jassen ophangen.


Niet al te lang later was ik een nr. 1 en deed ik ook de kassa, vaak ook op donderdag. En toen dus, een zieke collega... de enige die kon invallen was een gaderobejongen... dus ik moest maar leren tappen die avond. Had ik al verteld dat het thema van die cover-avond "Normaal" was? Jeweetwel... boerenrock... gedaan door een deel van Jovink en de Voederbietels? Het optreden was uitverkocht en je wil niet weten hoe veel bier er getapt moest worden die avond! Doortappen! Vier, vijf, acht, twaalf bier tegelijkertijd! En nog een rondje! Snel achter de bar vandaan, je door het publiek wormen om lege glazen te vinden! Doortappen! Doodop.. heerlijk was het en ik vroeg me af of ik nog wat vaker barkeeper mocht zijn.


Maarten

BLOG: IN HET GEVANG

Dus je mag de komende weken maar één gast ontvangen... en zelfs dat liever niet eigenlijk. Thuisblijven is het devies, ga één keer in de week 's ochtends naar de supermarkt en sluit jezelf dan voor de rest van de week op.


Ironisch genoeg kijken Rosita en ik op dit moment naar Inside The World's Toughest Prisons. Een journalist vergelijkt overal op de wereld de 'Maximum Security' afdelingen van gevangenissen. We zien de meest verschrikkelijke plekken op Aarde langskomen, en "hotelkamers," zoals mensen het zullen beschrijven. Maar één ding hebben die plekken met elkaar gemeen. De gevangenen voelen zich gevangen. Het is gedaan met hun vrijheid.


En dan wij. Ook wij moeten ons tot 9 februari opsluiten. Wij hebben niets gedaan en nu worden wij opgesloten en mogen we alleen tussen vijf en negen naar buiten om te luchten. We worden van onze vrijheid beroofd! Of we kunnen het anders bekijken. We doen vanaf morgen precies wat we toch al doen 's avonds en doen overdag precies hetzelfde als anders.


Wij pakten deze week de fiets om een wandeling te maken en zullen dat dit weekend weer doen. We laten de hond uit, werken een paar uurtjes in het café of we nemen een paar biertjes mee en gaan aan de IJssel zitten. We pakken vanavond een spel van de plank, kijken een uurtje naar eens gevangenis of spelen een potje Mario Kart. En dat doen we morgen weer. We vermaken ons wel.


Er gaat weinig veranderen wat betreft de invulling van onze dagen. Het enige dat er gaat veranderen is dat jongeren elkaar niet meer opzoeken op straat en dat het voor iemands oom Bob en tante Viona niet meer te doen is om helemaal uit De Bosch hierheen te komen. Het enige dat verandert is dat de rem nog iets harder wordt ingedrukt op de kans om elkaar te besmetten. Het enige dat er verandert is dat de datum dat we onze vrijheid terug krijgen wat sneller dichterbij komt.


Maarten

BLOG: BRONCKHORSTER RAMSES

Misschien wel de tofste actie die we in het café gepland hebben in de afgelopen jaren was de introductie van de Bronckhorster Brewery Bieren. Het leverde een bijzondere muur op in het café én als we er aan toe gaan komen in de komende weken n nieuwe lamp. Hoe het zover kwam begint in café de Hip.


Daar was Ramses een collega van mij, een afwasjochie van zestien, een vriendelijke druktemaker met een net wat grotere mond dan zijn vrienden die hetzelfde baantje hadden. In de zomer hadden we meer terraslopers nodig en Ramses wilde maar wat graag in de zaak aan het werk gaan. Hij deed het ook prima overigens. Van het terras was de sprong naar de bar snel gemaakt en daarmee de toegang tot bier. Natuurlijk was hij ondertussen al achttien geworden én was hij op weg naar zijn volgende baantje. Hij werd barkeeper Fooddock en hij leerde zijn werk naar mijn idee wat serieuser te nemen. Het was niet langer een bijbaantje, maar het was ook niet zijn toekomst.


Op een avond zat hij bij mij aan de bar en hij vertelde over een sollicitatiegesprek. Hij kon als vertegenwoordiger aan de slag gaan bij een kleine, lokale brouwerij en laat ik nou net op zoek zijn naar een tweede lijn bierproducten om naast Gulpener in het assortiment op te nemen. "Ik ga jouw eerste klant zijn," zei ik hem en een week later stond hij met zijn nieuwe baas op de stoep. Na een goed gesprek en een bezoek aan de brouwerij niet veel later was de deal rond.


Maar hoe breng je een nieuw biertje aan de man om snel de investering van twintig dozen bier terug te kunnen verdienen? Dat werd een spaarkaart. Probeer elke Bronckhorster bier die we hebben en we schrijven je naam op de muur in het café. Op de introductieavond stond Ramses bij ons achter de bar. De dertig gasten die samen ruim driehonderd flessen bier hebben genuchtigd zijn nu vereeuwigd in het Glas.


Maarten

BLOG: AKITA OP STRAAT

Pauze... eventjes een biertje pakken; tussen het klussen door thuis. Achterover op de stoel en de voeten op de vensterbank, omringd door de rommel van tien jaar wonen. Rosita en ik gaan samenwonen en we verbouwen de flat. Op de vloer liggen krullen behang, links van me staan potten met verf en rechts de dozen vol boeken waarvan ik moet bedenken of ze weggaan of weer in de boekenkast terecht gaan komen.


Ik staar naar buiten, er fietsen wat mensen voorbij, een auto draait de hoek om aan de overkant en midden op de weg rent een hond tegen het verkeer in. Mijn ogen gaan wagenwijd open, het dier heeft een lijn om zijn rug. Ik kijk naar links, ik zie geen baasje. Op staan! Ik trek mijn jas van de haak en ren naar beneden terwijl naar mijn sleutels zoek.


Buiten spring ik op de fiets. Rechts zie ik het baasje rennen. Een dame op leeftijd. "Ik ga er achteraan!" roep ik en stuiter de straat op. Het dier is inmiddels een paar honderd meter verder de straat in gerend. Eventjes lijkt de Akita stil te blijven staan bij een tweetal dat hun hond uitlaat op de stoep, maar niets is minder waar. De hond rent de weg weer op.


Ik ben er snel bij en gooi de fiets in de berm. Er komen eventjes geen auto's aan. Ik roep het beestje en loop er rustig op af. Ik krijg hem te pakken en loop hem naar de dame toe die er aan komt snellen. Ze is natuurlijk dankbaar.


Ik loop terug naar mijn fiets, onze flat en mijn biertje. Ik ga weer zitten en stuur Rosita een berichtje om het verhaal te vertellen. Zij zit bij een vriendin in huis en zet grote ogen op, ze is stomverbaasd en krijgt kippenvel. Niet van het verhaal... maar van de toevalligheid dat ze op dat moment de film Hachi: a Dog's Tale kijkt. Een film over een Akita die het zonder baasje moet stellen.


Maarten

BLOG: ZEBRAHOOFD IN HET GLAS

Janneke kreeg het voor elkaar hoor. Het was april 2017 en Zebrahead trad op in het Burgerweeshuis. Ik was er niet bij, ik stond achter de bar in het oude Glas. Het was een avond zoals altijd en een nacht als geen andere. Het was rustig op de Brink en rustig in het café.


Ik krijg een telefoontje van Janneke, zij was mijn rechterhand in het café toen. Of er nog plek was, was en of ik nog even open wilde blijven. In die tijd ging het nog niet best met het café, en het was zoals wel vaker in die tijd veel te rustig. "We zijn onderweg," zei ze.


De deur gaat een minuut of twintig later open en de hele band komt binnenlopen! Zebrahead in het Glas.

"Playmate of the year," dat was hun hitje in 2001. Ze waren te horen op TMF en MTV tussen Papa Roach, Linkin Park en Limp Bizkit door. Huiswerkmuziek was het en de muziek die op de illegaal gebrande cd's stond die we meenamen naar huisfeestjes. We waren nogal van de skatepunk.


De Jack Daniel's liep hard die nacht dat ze in het Glas waren. De paar vaste gasten die er waren hadden plotseling allemaal gitarist Dan Palmer in hun vriendenlijst op facebook staan. Er stond ook toen al een gitaar in het café, dus moest bespeeld worden. Het werd laat en niemand bleef nuchter.


Op het tv scherm kwamen ondertussen fouten videoclips voorbij, waaronder die van het onschuldige meisje Alizee. De heren bandleden waren onder de indruk van het meisje. Haar hitje kenden ze niet... maar stond toch wel zesendertig plaatsen hoger in de Top 40 in hun jaar van playmate of the year. Ere wie ere toe komt.


Maarten